Inne ważne zagadnienie

„Inne ważne zagadnienie odnosi się do strategicznego kierunku odwrotu. W rozważaniach zarówno gen. Sosnkowskiego, jak i większości powojennych autorów polskich optymalnym ogólnym kierunkiem odwrotu powinien być południowy wschód, wyprowadzał on bowiem na połączoną z Polską sojuszem Rumunię. Zakładano możliwość kontynuacji oporu na południowowschodnim przyczółku, opartym właśnie o ten kraj.
Podstawa tych rozważań nie uwzględniała jednak gwałtownej ekspansji politycznej, a zwłaszcza ekonomicznej Trzeciej Rzeszy po anschlussie Austrii, Skierowanej na Bałkany, ale przede wszystkim na Rumunię. Niemcy wiedzieli, że prowadzenie wojny w większym stylu bez rumuńskiej ropy naftowej byłoby mrzonką. Dlatego właśnie Rumunię poddali szczególnemu naciskowi politycznoekonomicznemu.
W tej sytuacji realne możliwości polityków rumuńskich, w warunkach wygrywanego przez Rzeszę blitzkriegu przeciw Polsce, sprowadzały się do przyjęcia i internowania wycofujących się oddziałów polskich — w żadnym wypadku do systematycznego zaopatrywania Polski w materiał wojenny, przekazywany przez sojuszników zachodnich. Liczenie na to było jeszcze jedną iluzją polityki Becka, rozwianą po paru tygodniach wojny.“(1)