„—Tak.
— Tu ma pan te szkice. Zaniosłem je niedawno do któregoś z handlarzy obrazów na rue de Capucins. Wie pan, co powiedział „Lautrec, dlaczego ma pan taką opętaną pasję do wszystkiego, co szkaradne Dlaczego maluje pan zawsze ludzi najbardziej spodlonych i upadłych Te kobiety są wstrętne, po prostu wstrętne. Z koniuszka ich nosa można odczytać rozpustę i podłość. Czy tworzenie brzydoty ma być nowoczesną sztuką Czy wy, malarze, jesteście tak ślepi na piękno, że umiecie malować jedynie szumowiny" „Przepraszam — odparłem — ale czuję, że mi się zbiera na wymioty, i obawiam się o pański piękny dywan." Van Gogh, czy światło jest dobre Chce pan coś do picia Mogę spełnić każde pańskie życzenie, mam tu wszystkie gatunki.
Przesuwając się zwinnie pomiędzy krzesłami, stołami i zwojami materii nalał kielich wina i podał go Vincentowi.
— Zdrowie brzydoty, Van Gogh! — zawołał. — Oby nigdy nie zaraziła Akademii!
Vincent popijał wino i studiował dwadzieścia siedem rysunków, do których pozowały Lautrecowi dziewczynki z Montmartreu. Malarz oddał je tak, jak widział — były to obiektywne portrety, bez moralizatorstwa. Twarze dziewczyn były napiętnowane cierpieniem, bestialską rozpustą, zwierzęcą cielesnością, a jednocześnie wewnętrznym dystansem.“(8)